تفاوت میان سازمان یادگیرنده و سازمان‌های سنتی

تفاوت میان سازمان یادگیرنده و سازمان‌های سنتی

ویلیام دی. هایت[1] به طور شفاف فرق میان سازمان یادگیرنده و سنتی را بیان می‌کند. به نظر او سازمان یادگیرنده تغییر پارادایم از سازمان سنتی‌تر است.

[1]. William .D. Hitte

در اوایل قرن بیستم ماکس وبر[1] به طور مفصل درباره‌ی ماهیت سازمان بروکراتیک یعنی پارادایمی که کانون توجهش بر عقلانیت و کارایی است، دیدگاه خود را ارائه کرده است.

در اواسط قرن بیستم پیتر دراکر (1946) مفهوم سازمان مبتنی بر عملکرد را مطرح کرده است. یعنی پارادایمی که مبتنی بر نتایج و اثربخشی می‌باشد.

اکنون در آغاز قرن بیستم با رویکرد سازمان یادگیرنده که محصول تلاش پیتر سنگه رو به‌ رو هستیم. پارادایمی که کانون توجهش انطباق مستمر با محیط همیشه در حال تغییر است. این سه پارادایم سه جنبه مهم سازمان را برجسته می‌کند: کارایی، اثربخشی و یادگیری

کارایی یعنی: انجام صحیح کار

اثربخشی یعنی: انجام کارهای صحیح

یادگیری یعنی: افزایش مستمر ظرفیت سازمان برای انجام صحیح کار و انجام کارهای صحیح

بنابراین سازمان یادگیرنده ضمن اینکه جنبه‌های اساسی دو پارادایم سازمان گذشته را حفظ می‌کند. نکات مهمی را به آن اضافه کرده است (همان منبع).

جدول شماره2-5 تفاوت میان سازمان یادگیرنده و سازمان‌های سنتی.

ویژگی‌ها سازمان سنتی سازمان یادگیرنده
ارزش‌های مشترک کارایی – اثربخشی برتری نوسازی سازمانی
سبک رهبری کنترل کننده تسهیل کننده
تیم گروه کاری تیم
استراتژی نقشه جاده نقشه یادگیری
ساختار سلسله مراتبی شبکه‌های پویا
کارکنان افرادی که می‌دانند افرادی که یاد می‌گیرند
مهارتها یادگیری انطباقی یادگیری مولد
سیستم ارزیابی گزارش مالی کارت امتیاز متوازن

منبع: هایت به نقل از کریمی،1384.