بحران زن بودن؛ راه کار های بومی چیه؟ 

 

بحران زن بودن! موضوعی که در خیلی از جوامع، مثل مدرن و راحت معضلی آشنا به حساب میاد؛ اما سوال اینه که راه حلی واسه رفع اون هست؟

جواب این سوال طیف زیادی از مسائل رو شامل شده و بحثی طولانی رو جلو می کشه. اما بی عدالتی جنسیتی و بحران کمبود فرصتا واسه بانوان در جامعه ی ما چیجوری قابل رفعه؟ واسه رفع این مشکل راه حلای بومی مورد نیازه، همونجوریکه واسه درمان بقیه ناهنجاریای اجتماعی نیاز به بومی سازی راه حل هامون داریم؛ چون فرقای فرهنگی بین جوامع، ارائه راه حلای بومی رو دوری ناپذیر می سازه.

طبق تحقیقات جامعه شناسان، القای هر موضوعی که ارتباطی مستقیم با باورای انسانی داره، در صورتی که در بین مدت به طور دائمی صورت گیرد، فرد رو مجبور به باور اون می کنه. حال تصور بی عدالتی جنسیتی در جامعه ای که شنیدن عباراتی مثل «مثل دخترا فلان نباش… مثل دخترا جیغ نزدن… مثل دخترا ندو…» خیلی رواج داشته و دختر بودن رو برابر با ضعیف بودن در نظر میگیره، دور از ذهن نیس. مسئله اشاره شده در نگاه اول ارتباطی با خیلی از شکایات مطرح شده درباره این موضوع نداره. این مشکل اونقدر اپیدمیکه که گویا خود زنان هم با اون مشکلی ندارن!

همونجوریکه اشاره شد، روشنه بی عدالتی جنسیتی و نبود حضور شایسته ی زنان در میدونای جورواجور جامعه، ابعادی خیلی گسترده داره. اما واسه حل اون منطقیه تا سهم خود رو در رفع در دسترس ترین دلیل داشته باشیم. اما چیجوری؟

خیلی از راه حلای جلو ما واسه درک درست فرق جنسیتی بین دختران و پسران، که موجب از بین رفتن شکاف جنسیتی در کشور می شه، از دیدگاه متخصصین، وابسته به سیستم آموزش کشوره که امید اون میره با انجام سند ۲۰۳۰ یونسکو این اتفاق در سیستم آموزشی ما رخ بده. اما یکایک اعضای جامعه به عنوان برادران و خواهران بزرگتر نسل بعد و یا حتی پدر و مادر اونا، چیجوری می تونن نقش خود رو به درستی در از بین بردن این شکاف اجرا کنن؟

چند ماه پیش ویدئویی خیلی موثر درباره تصور کودکان درباره شکافای جنسیتی منتشر شد. در این ویدئو مربی مهدکودک از بچه ها خواست نقاشی یک آتیش نشون، یک آشپز، یک پلیس و یک دکتر رو بکشند. جالبه بدونین که خیلی از کودکان آتیش نشون و پلیس رو مرد و آشپز رو زن کشیدند. و بعد آتیش نشانان و پلیسای زن و آشپز مردی وارد شد و خیلی از بچه ها از دیدن اونا تعجب کردن.

مطمئناً این موضوع دیدگاه ذاتی این کودکان نبوده؛ بله همه به فرقای مردها و زنان باور داریم اما این فرقا به معنای اون نیس که مردها توانایی آشپز شدن رو ندارن و یا زنا توانایی کار در معدن. نیازه کودکان در این باره آموزش دیده و از شوخی درباره این موضوعات پرهیز شه. چون کودکان خیلی آسون از رفتارای به ظاهر سطحی ما هم الگو ورداری کرده و همونطور که اشاره شد در بین مدت یا دراز مدت جزئی از طرز فکر اونا می شه.

قدم بعدی تشویق و ارائه مسئولیتای متفاوت به فرزندان و یا خواهران و برادران مونه. فرض کنین روزی در خیابون خانمی رو در حال مسافرکشی دیدید. تشویق اون خانوم جلوی بچه یا خواهر و برادرمان باعث می شه انحصار شغلی تو ذهن اونا آروم آروم محو شده و این خود باعث از بین رفتن شکافای جنسیتی می شه.

میشه با ارائه مسئولیتای متفاوت از عرف جامعه به کودکان و نوجوانان، به اونا در از بین بردن انحصارهای شغلی در ذهنشون کمک کرد. مثلا به دختران مون کارهای اداری رو محول کنیم. درصورتی که دختران تصمیم به کار گرفتن از اونا حمایت کنیم و با جملاتی مثل اینکه در آخر شوهر می کنی و یا کار کردن وظیفه ی مرده اونو سرخورده نکنیم. پس اولین قدم در ریشه کنی بی عدالتی جنسیتی شکل دادن دیدگاه درست جامعه درباره تواناییای دختران و زنانه. این نگاهی بود به خلیجی کوچیک از اقیانوس معضلات زنان؛ پس چرا از خودمون شروع نکنیم؟