ابعاد و مؤلفه­های مسئولیت­پذیری اجتماعی

 ۲-۳-۶-۲  بعد عاطفی
ایزارد (۱۹۹۷) عقیده داره دومین بعد اساسی مسئولیت پذیری اجتماعی، ایجاد نگاه، انگیزه و احساسات مثبت نسبت به شکل های جور واجور مسئولیت­های اجتماعیه طوری که فرد نسبت به پذیرش شکل های جور واجور مسئولیت­های اجتماعی و اجرای فعالانه اونا در سطح جامعه برانگیخته می­شه” (ایزدی و شمامی،۱۳۸۸: ۶۸). “چانس[۵] (۱۹۸۶) عقیده داره چگونگی و چگونگی طراحی و اجرای برنامه­ درسی رشد دهنده مسئولیت­ پذیری اجتماعی باید اونقدر باشه، که در یادگیرنده نسبت به موضوع مورد توجه برنامه، احساسات مثبت بسازه. این احساسات به وسیله ایجاد انگیزه در دانشجویان، به عنوان عوامل تقویت کننده بر چگونگی اجرای روابط اجتماعی اون موثر هستن” (همون).

دانشجو

۲-۳-۶-۳  بعد عملکردی
“سومین بعد قابل توجه در آموزش مسئولیت­ پذیری اجتماعی بعد عملکردیه” (ایزدی و شمامی،۱۳۸۸). در این بعد از برنامه درسی رشد دهنده مسئولیت­ پذیری اجتماعی باید دانشجویان رو به طور عملی با کارکرد مسئولانه اجتماعی آشنا کرده، مهارت­های اجتماعی لازم واسه حضور مطلوب در صحنه­های اجتماعی رو در اون رشد بدن؛ در این رابطه آدمایی چون کاگان[۶] (۱۹۸۹)، سایمونز[۷] (۱۹۹۴)، پرکینز و میلر (۱۹۹۴) و… به ایجاد مهارت­های اجتماعی واسه عمل به مسئولیت­های اجتماعی تأکید کرده­ان ” (سبحانی نژاد و فردانش،۱۳۷۹: ۹۷).
این تحقیق با درک مهم بودن این مسئله کوشیده تا با بررسی توانایی­های مسئولیت­ پذیری (خودمدیریتی، نظم پذیری، قانونمندی، امانتداری، وظیفه شناسی، سازمان یافتگی، پیشرفت گرایی ) دانشجویان دانشگاه کاشان، داده­های مشخص و عینی رو در مورد اندازه موفقیت و مفید بودن برنامه ­های آموزشی و درسی درانجام یکی از مهمترین کارکردهای مربوط به تربیت اجتماعی جفت و جور کنه. اینجا به تعاریف مختصری از مؤلفه­ های فوق می­پردازیم:
خودمدیریتی:گزل[۸] (۲۰۰۳) مدیریت خود یا خود مدیریتی رو یکی از توانایی­های اساسی در یادگیری اجتماعی ـ هیجانی جای داده و اون رو این جوری تعریف کرده: اداره هیجانات و احساسات، طوری که به جای مانع شدن از اداره موقعیت­ها، دلیلی کمک­کننده باشه، مسئول بودن و صبوری واسه رسیدن به اهداف و اصرار در جبران شکست­ها و شکست­ها(جعفری طوسی،۱۳۸۵ به نقل از نعمتی ۱۳۸۷).

نظم پذیری: دقت و مراقبت در به کار گیری وسایل و جانشین درست اونا، داشتن آمادگی لازم قبل از انجام کار، تمیز و مرتب بودن در کارها و رعایت بهداشت.
قانونمندی: پیروی از قوانین و معیارهای اجتماعی و درک قوانین گروهی، احساس التزام عمل در موقعیت­های جورواجور، تقید نسبت به بقیه و رعایت حقوق اونا.
امانتداری: تعهد نسبت به حفاظت از جون و مال و حقوق بقیه و وفاداری نسبت به عهد و پیمان.
 وظیفه شناسی: انجام اعمال و تکالیف محوله به طور شایسته حتی بدون تذکر بقیه، دیگرخواهی و جامعه دوستی، کمک کننده و کمک دهنده.
سازمان یافتگی: مورد بررسی قرار دادن امور، امکان سنجی و برنامه ­ریزی در انجام کارا، بودجه بندی و پس انداز منظم.
پیشرفت گرایی: آگاهی و میل بهتر شدن، انگیزه­ای درونیه واسه تموم کردن موفقیت آمیز یه تکلیف، رسیدن به یه هدف و رسیدن به درجه معینی از لیاقت در کار. ریو[۹] (۲۰۰۵) پیشرفت­­گرایی رو میل به انجام خوب کارا در مقایسه با محرک ملاک(خود، تکلیف و قضاوت بقیه) تعریف می کنه (نعمتی، ۱۳۸۷).

    1. Berman
    2. Izard

 

  1. Perkins & Miller

۴٫Porta

  1. Chance
  2. Kagan
  3. Simons
  4. Gasel
  5. Reeve
علمی