امنيت در مجتمع زیستی:-پایان نامه درمورد مجتمع زیستی

0 Comments

امنيت در مجتمع زیستی

افزايش جرايم و چگونگي توزيع آن در محيط هاي شهري، ساكنين شهرها را به طور فزاينده اي نسبت به امنيت زندگي در شهرهاي بزرگ و ﭘرجمعيت نگران كرده است. افزايش در تراكم مسكوني مي تواند بر امنيت ساكنان اثرات مثبت و منفي داشته باشد. تمركز ساكنين و مراجعه كنندگان از يك سو مي تواندمزاحمت هاي بالقوه اي را ايجاد كند و از سوي ديگر مي تواند امكان مراقبت و كنترل ساكنين بر رفتارهاي نانجار اجتماعي را ميسر سازد.

در حاليكه ناهنجاري هاي اجتماعي در محيط هاي شهري بيشتر به مشكلات اجتماعي عام تر مربوط مي شود تا به گونه ها مجموعه هاي مسكوني و تراكم.جنبه هاي روان شناختي احساس امنيت در محيط هاي مسكوني تحت تاثير جنبه هايي از قبيل ويژگيهاي اجتماعي – فرهنگي ساكنين و ميزان دسترسي فيزيكي براي مزاحمين بلقوه مي شود. تعريف و كنترل حريم و قلمرو مسكن، ميزان مراقبت از مسيرهاي دسترسي و ديگر مكان هايي كه از طريق آنها امكان مزاحمت وجود دارد مي باشند. در حالي كه در نقش طراحي در اصطلاح مسائل اجتماعي نبايد اغراق كرد، ولي به هر حال طراحي به همراه مديريت و مشاركت اجتماعي ساكنين مراقبت و حفظ امنيت مناطق مسكوني را با موفقيت بيشتري همراه خواهد كرد.

تعريف حريم و قلمرو يكي از مهمترين نكات طراحي مسكن است، و در جهت فراهم آوردن خلوت و امنيت نقش مهمي را ايفا مي كند. كنترل قلمرو در اختيار گرفتن فضا از طريق تعريف محدوده اي خاص است. قلمرو مي تواند ((خصوصي))(مثل فضاهاي باز خصوصي واحد هاي مسكوني)،((نيمه خصوصي))(مثل محوطه مشاع داخلي و خارجي در مجموعه هاي چند واحدي)، و ((عمومي))(مثل فضاهاي باز خيابان ها و ﭘياده روها) باشد. در حالي كه قلمرو ((خصوصي))مسكن معمولاً تعريف شده و كنترل شده است و نگهداري آن خوب انجام مي شود، قلمرو ((نيمه خصوصي)) اغلب مهم بوده و به شكل ضعيفي كنترل مي شود.[1]

با افزايش تراكم مسكوني معمولاً فضاهاي باز خصوصي هر واحد تقليل ﭘيدا كرده و زندگي مردم از جهت همجواري كالبدي فشرده تر مي شود، در نتيجه تعريف روشني از حريم و قلمرو در طراحي فضاهاي مسكوني اهميت فزاينده اي مي يابد. تقابل هاي ناخواسته اجتماعي بين ساكنين مي تواند در اثر ابهامي كه از تعريف ضعيف قلمرو هاي خصوصي و نيمه خصوصي ايجاد مي شود افزايش يابد. از طرف ديگر، تعريف روشن قلمرو و حريم مي تواند به افزايش شناسه، خلوت و امنيت كمك كرده و تقابل هاي اجتماعي و مشكلات همسايگي را تقليل دهد.[2]

ضوابط طراحي براي ((فضاهاي قابل دفاع ))(defensible space )كه توسط اسكار نيومن(oscar newman  )در كتابي به همين نام تدوين شده، ضوابطي است براي طراحي محيط هاي مسكوني امن با تراكم متوسط بالا.در اين ضوابط ((…سلسله اي از مكانيزم ها شامل ايجاد موانع فيزيكي يا نمادين، محوطه هاي باز تعريف شده،و امكان مراقبت، ﭘيش بيني شده كه در تركيب با هم يك محيط مسكوني را به كنترل ساكنين در مي آورند.))[3].بر اساس اين ديدگاه، يك فضاي مسكوني براي عده مشخصي از ساكنين، با تعريف دقيقي از حريم و سلسله مراتب فضاها، و با استفاده از موانع ((فيزيكي ))و ((نمادين))، طراحي مي شود. دراين مجموعه ها جايگزيني ﭘنجره ها به گونه اي است كه مراقبت طبيعي از فضاهاي عمومي و نيمه خصوصي را تشويق مي كند، و همجواري آنها خيابانهاي عمومي را به كنترل ساكنين در مي آورد. يكي از مشكلات تحقيق نيومن انتخاب محدود نمونه هاي مورد مطالعه و عدم قابليت تعميم نتايج مطالعه حتي در فرهنگي است كه مطالعه در آن انجام شده است. در تحقيق وي تنها خانه هاي سازماني طبقات كم در آمد در گستره اي محدود مورد بررسي قرار گرفته است. با وجود اينكه نتايج اين تحقيق به دليل توجه بيش از اندازه به راه حل هاي طراحي براي حل جرائم و نابهنجاري هاي اجتماعي مورد نقد فراوان قرار گرفت، ولي اصول مطالعه “فضاي قابل دفاع”هنوز به شكل وسيعي مورد توجه برنامه ريزان و طراحان نواحي مسكوني شهرهاي ﭘر جمعيت است. در بسياري از مجموعه هاي مسكوني در كشورهاي غربي بخصوص آنهايي كه با مهاجرت بوجود آمده اند، استفاده از دروازه هايي با كنترل از راه دور، سيستم هاي مدار بسته كامپيوتری، و نگهبان تمام وقت مورد اعتماد ساكنين رايج شده است. تا چه حد اين اقدامات نمايانگر نگراني واقعي از جرم و جنايت است قابل ترديد است. در بسياري از موارد اين اقدامات حاكي از رايج شدن شيوه جديدي از سكونت، يا استفاده از نمادهايي براي ساختن شان اجتماعي براي گروههاي خاص اجتماعي براي گروههاي خاص اجتماعي و متمولين است كه ارتباط به بحث كلي تري در زمينه خصوصي سازي فضاهاي شهري در مقابل استفاده هاي عمومي دارد. در تهران نيز اخيراً در بعضي از محلات شهر استفاده از چنين روش هايي معمول شده است. بكارگيري اين نوع مراقبت ها و ايجاد موانع فيزيكي سخت، اگر چه ممكن است در عمل مؤثر باشد، ولي تصويري روانشناختي از ناامني را در فضاي عمومي شهر و مناطق مسكوني به نمايش مي گذارد. نهادهاي محلي و مشاركت مردم مي توانند نقش مؤثري در برقراري امنيت مجموعه هاي مسكوني داشته باشند.

محافظت از وسايل نقليه شخصي نيز در شهرهاي بزرگ براي عموم مردم اهميت ﭘيدا كرده است. در بسياري از كشورها در توقفگاههاي زيرزميني كه ميزان مراقبت طبيعي از واحدهاي مسكوني كم است، استفاده از درهاي ايمني كنترل از راه دور، و استفاده از كليد و كارت معمول شده است. در مجموعه هاي مسكوني همچنين قفل روي درها وﭘنجره ها، عدسي ها ايمني روي درهاي ورودي، سيستم هاي هشدار دهنده نيز متداول است. نورﭘردازي كافي كه بتواند مراقبت از نقاط ورودي، مسيرهاي دسترسي و محوطه هاي توقفگاههاي جمعي را در شب تسهيل كند ضرورت دارد. فرم محوطه سازي و فضاي سبز هم مي تواند از سهولت دسترسي مزاحمين جلوگيري كند. به هرحال حداقل مراقبت از وسايل نقليه، در نظر گرفتن محل توقف مناسب به تعداد واحد هاي مسكوني در هرمجموعه است.

1-cooper and sarkissian,1986,pp.265-6  ahtman,1975,pp,112-20

2-newman,1972,pp.8,9,22

1-newman,1972

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

بررسی قابلیت های مجتمع زیستی