دانشمندان از پیوندهای ژنی نامتعارف برای حمله به سلول های سرطانی بهره گرفتند

0 Comments

سلولا وقتی سرطانی می شن که دیگه نظارتی روی رشد اونا انجام نشه و این در صورتی اتفاق می افته که مواردی مثل کپی شدن و بازسازی DNA دیگه تحتِ کنترل دقیق و طبیعی شون نباشن.

در نتیجه تومورها بیشتر شامل بازآراییای کروموزمی هستن؛ منظور موقعیت هاییه که ژنا، به روشی که نباید، در اونا برش خورده و دوباره به هم وصل می شن.

در پاره ای از موارد، به دلیل همین برش خوردنا، دو ژن به شکلی کنار هم قرار می گیرن که به اون «جهش محرک» می گن و در نتیجه اون یه جور پروتئین پیوندی حاصل می شه که سلولا رو به سمت بدخیم شدن می بره.

در مورد بعضی نمونه های سرطان باید بگیم تقریبا هر تومور در برگیرنده یکی از شکستای کروموزومی مورد اشاره س که باعث می شه ژنای پیوندی معرف و بیان کننده همون سرطان باشن.

حال گروهی از محققان در دانشکده پزشکی پیتزبورگ با به کار گیری این ویژگی، ژنای پیوندی رو هدف قرار دادن تا به سلولای سرطانی حمله کرده و اونا رو از کار بیاندازند.

در این روش از سیستمی به نام CRISPR-Cas استفاده شده که به وسیله باکتریا واسه تشخیص DNA خارجی (مثل چیزی که در ویروسا هست) و نابود کردن اون استفاده می شه.

محققان تا به امروز چگونگی حمله به توالیای DNA رو فرا گرفتن و در نتیجه راهکارهای قدرتمندی رو واسه اصلاح ژنتیکی پیدا کردن. اینجا اما محققان از سیستم CRISPR-Cas واسه ایجاد شکاف در DNA تومور، درست در محل اتصال ژنا به همدیگه استفاده کردن.

با این کار سلول تحریک می شه که شکستگی ایجاد شده رو بازسازی کنه و محققان با الهام از اون، موفق شدن سیستم یاد شده رو واسه بازسازی DNA به کار ببرن.

روش کار هم به این صورته که بعد از ایجاد برش، سیستم ترمیمی یه جور آنزیم رو به داخل موقعیت اتصال یا پیوند ژنا تزریق می کنه آنزیم انتخابی محققان هم یه جور داروی بی خطر رو انتخاب و اونو به شکل فعالش تبدیل کرد.

پس سلول سرطانی فقط از اون جهت که این آرایش DNA رو در خود داره، مورد حمله قرار میگیره و بعد وقتی دارو وارد عمل می شه، فقط سلولای سرطانی تحت تاثیر اون قرار می گیرن.

محققان اول این راه حل رو با تولید سلولای شامل بازچینش ژنتیکی مدنظرشان شروع کردن: اونا از یه ژن پیوندی تکرار شونده در سرطان پروستات استفاده کردن و اونو درون یه خط سلولی که معمولا فاقدشه قرار دادن.

راهکارشان موثر بود و تنها سلولایی که همه عوامل (شامل ژن پیوندی، CRISPR-Cas، آنزیم جدید و دارو) رو گرفتن در جریان این روند کشته شدن. سلولایی هم که ژن پیوندی رو دریافت نکرده بودن توانایی نشون بدن آنزیم رو نداشتن و در نتیجه تحت تاثیر دارو قرار نگرفتند.

انجام آزمایش روی موشا

محققان در مرحله بعدی سلول اهای مهندسی شده رو دریافت و اونا رو در بدن موشای بدون سیستم ایمنی کار گذاشتن تا سلولا تبدیل به تومور شن. اگه ژنا کلیه عوامل مربوط به سیستم CRISPR رو دریافت می کردن، تومورها تا ۳۰ درصد کوچیک می شدن. در مقابل موشای کنترل شده ای که تومورهایشان بدون ژنای پیوندی بود هم اندازه متاستازی برابر با ۵۰ درصد رو نشون می دادن و در ادامه می مردند.

جالبه بدونین محققان این روش رو روی سلولای انسانی که آرایش کروموزومی متفاوتی از موشا داره هم امتحان کردن و باحال اینکه نتیجه یکی بود: یعنی آنزیم دریافتی در حدود ۲۷ درصد از سلولا فعال و ۲۷ درصد دیگه از سلولا هم به واسطه دارو از بین رفتن.

جالبه بدونین روشای فعلی درمان سرطان بیشتر در روند ارسال سیگنالای محرک رشد تومور مشکل ایجاد می کنن که در نتیجه اونا معمولا اندازه مقاومت تومور هم زیاد می شه.

از اونجایی که ایجاد شکاف در ژنای پیوندی نمی تونه محرک سرطان باشه، به کار گیری اونا واسه هدف قرار دادن سلولای بدخیم شاید مثل روشای الان مقاومت این سلولا رو بالا نمی بره. البته حتی اگه این کار مقاومت سلولای سرطانی رو هم بالا ببره، بازم محققان می تونن با ایجاد برشای دیگه در DNA تومورها اونا رو هدف بذارن.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *