فرايند گزارشگري شركتها:-پایان نامه درباره خرید سهام

0 Comments

قانون مربوط به فرايند گزارشگري شركتها

قبل از اينكه در مورد مقررات گزارشگري مطالبي عنوان گردد، لزوم گزارشگري در شركتهاي سهامي عام، به طور مختصر مورد بررسي قرار مي‌گيرد.

شركتهاي سهامي خاص يا شركتهايي كه تعداد سهامداران آن بسيار محدود است نياز به گزارشگري مفصل ودقيقي ندارند، زيرا سهامداران بر فعاليتهاي مديريت نظارت كافي دارند يا خودشان مديران اجرايي شركت مي­باشند و در جريان امور شركت قرار مي‌گيرند. ولي هنگامي كه شركتها براي توسعه فعاليتهاي تجاري اقدام به فروش اوراق بهادار به عموم مي­كنند، تعداد سهامداران افزايش مي­يابد و مسأله تفكيك مديريت از مالكيت مورد توجه قرار مي‌گيرد. مديران، گردانندگان اصلي شركت هستند و سهامداران كليه امكانات و منابع شركت را در اختيار آنان قرار مي‌دهند. مديران با به كارگيري و تخصيص بهينه منابع بايد حداكثر سود را نصيب سهامداران سازند. بنابراين، مديران ناگزيرند گزارشي در خصوص استفاده از منابع، همچنين نتايج حاصل از به كارگيري منابع را جهت اطلاع سهامداران تهيه و منتشر نمايند. ممكن است مديران قصد داشته باشند كه نتايج كار خود را بهتر از آنچه هست جلوه دهند. همچنين ممكن است از افشاي برخي اطلاعات خودداري كنند. بنابراين، بايد مرجع قدرتمندي وجود داشته باشد و مشخص كند كه مديريت چه نوع اطلاعاتي را چگونه و در چه مواقعي بايد گزارش نمايد؟

فرايند گزارشگري شركت بايد به گونه‌اي باشد كه براي همه گروهها مطلوب باشد. از اين رو، اهميت وضع قوانين در اين امور به شدت احساس مي­شود. اگر كشورهاي خواهان بازار سرمايه كارآ باشند بايد قوانين دقيقي وضع نمايند. همچنين يك سازمان نظارت كننده بر اجراي قوانين بايد ايجاد گردد تا از وقوع مجدد بحراني شبيه بحران 1929 جلوگيري نمايد. در تاريخ دوم اكتبر سال 1929 قيمت سهام در بورس نيويورك يكباره سقوط كرد  يكي از دلايل براي كمك به سرمايه‌گذار جهت تصميم­گيري بايد گزارشهاي مختلفي در طول سال از سوي شركتها منتشر گردد و يك نسخه از آن در اختيار مرجع ناظر بر گزارشگري شركتها گذارده شود(ويلامز و پراتر[1]، 2010). همچنين اين گزارشها بايد در اسرع وقت به اطلاع كليه افراد ذينفع و علاقه‌مند، خصوصا سهامداران بالقوه و بالفعل برسد. شركتهاي سهامي عام بايد گزارشهاي زير را تهيه و ارائه نمايند:

الف) گزارش سالانه

ب) گزارش سه ماهه

ج) گزارش رويدادهاي مهم

طبق گزارش توجيهي استقرار سيستم اطلاعات مديريت MIS در بورس تهران مهر ماه 1375 اطلاعات مورد نياز به قرار زيرند:

  1. اطلاعات مربوط به شركتها

الف) اطلاعات غير مالي: سطح توليد، تعداد پرسنل و تركيب آنها، اعضاي هيئت مديره، نام و نشاني شركت، ارزيابي شركتها، شركتهاي پذيرفته شده به طور مشروط، شركتهاي متقاضي پذيرش

ب) محاسبه نسبتها و شاخص

  1. اطلاعات مربوط به داد و ستد سهام: روزانه، ماهانه، سالانه، نوع صنعت، مبلغ و تعداد 10 شركت نخست فعال، نيمه فعال، غير فعال.
  2. اطلاعات مربوط به اقتصاد كلان
  3. اطلاعات مربوط به بورس­هاي جهان: از طريق پرسشنامه و درخواست اطلاعات از بورس­هاي مختلف بصورت مستمر و يا از منابع زير:
  • انتشارات فدراسيون جهاني بورسهاي اوراق بهادار[2]
  • انتشارات فدراسيون بورسهاي منطقه آسيا و اروپا[3]
  • انتشارات مربوط به بازارهاي در حال رشد[4]
  • ساير منابع خارجي (هاشمی و صادقی، 1388).
  1. اطلاعات مربوط به كارگزاران: این اطلاعات شامل:

– تعداد كارگزاران

– حجم معاملات سرانه

– روند تغييرات

اطلاعات فوق اطلاعاتي هستند كه بورس اوراق بهادار بايد خود را موظف به ارائه آنها بداند. تجزيه و تحليل اطلاعات به عهده اشخاص، شركت­هاي مشاوره و كارگزاران مي­باشد (فتحی و توکلی، 1388).

 

 

[1] – Williams & Prather

[2] – FIBV

[3] – FEAS

[4] – IFC

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

شناسایی و رتبه¬بندی عوامل موثر بر تصمیم¬گیری سهامداران در خرید سهام عادی در بورس اوراق بهادار تهران با استفاده از تکنیک¬های تصمیم¬گیری چند معیاره