مقایسه سرمایه اجتماعی با دیگر سرمایه­ها

مقایسه سرمایه اجتماعی با دیگر سرمایه­ها

۱٫استفاده و به کار گیری سرمایه اجتماعی موجب تحلیل اون نمی­ شه بلکه نبود به کار گیری سرمایه موجب تحلیل اون می­شه؛ پس، به کار گیری سرمایه اجتماعی موجب تقویت و افزایش اون می شه.

۲٫این سرمایه به آسونی مشاهده نمی­ شه و مورد امتحان قرار نمی­گیرد.

  1. سرمایه اجتماعی از راه دخالت­های خارجی ساخته نمی­ شه.

۴٫نهادهای دولتی، ملی و منطقه­ای اثر زیادی بر اندازه و نوع سرمایه اجتماعی دارن و افراد رو قادر به داشتن تلاش­ های دراز مدت، در جهت پیشرفت سرمایه اجتماعی می­ کنن(استروم[۱]، ۲۰۰۰: ۳۵).

ارزش­های دینی مهم­ترین مؤلفه سرمایه اجتماعیه؟

با در نظر گرفتن تعاریفی که از سرمایه اجتماعی ارائه شد، به نظر می­رسد ارزش­ها و سرمایه ­های دینی(عناصر و مؤلفه­ های دینی از جمله خدامحوری، اخلاق، عدالت، انصاف و … به عنوان سرمایه­ای در دین تلقی می­شه)، یکی از مهم­ترین مؤلفه­ های سرمایه ­های اجتماعیه؛ چون عناصر اصلی تعریف سرمایه اجتماعی در دین هست. دین این قدرت رو داره که به صورت محسوس و نامحسوس، روابط و هنجارهای اجتماعی قوی بر اساس نفع فردی و جمعی همراه با نگاه عقلایی، خیرخواهی، اعتماد در روابط و عدالت اساسی… براساس راه و روش الهی و توحیدی واسه زندگی دنیوی و اخروی جوامع انسانی رو تضمین کنه. البته باید دقت کرد که معنی سرمایه اجتماعی ریشه در تفکرات غربی و دور از مفاهیم توحیدی داره و در اونجا رشد و نمو پیدا کرده، حال اینکه دستگاه و پیکره دینی بر اساس عناصر توحیدیه(ردادی، ۱۳۸۷: ۱۲۲).

به صورت کلی، از دو دید می­توان به تبیین رابطه مفاهیم دینی و سرمایه اجتماعی پرداخت: اول اینکه خود دین به عنوان یه مکتب، ایده سیاسی و کل کامل، سرمایه اجتماعیه که باید تلاش کرد اون رو در جامعه رشد داد و تمامیت جامعه رو بر اساس ارزش­های اون ساخت. چگونگی دیگه پرداخت رابطه دین و سرمایه اجتماعی توجه به ارزش­ها، سرمایه­ها و ابزاری مترقی دین مانند خدامحوری، عدالت و انصاف­ورزی و … واسه رشد و پرورش جوامع انسانی و انگار کاشت و جمع شدن سرمایه اجتماعیه (ردادی، ۱۳۸۷: ۱۲۸).

 

 

۲-۳  بخش سوم: مسئولیت­پذیری

۲-۳-۱ تعریف مسئولیت­ پذیری

آدم موجودی اجتماعیه که از لحظه تولد تا آخر عمر در اجتماع به سر می­برد و همیشه در تعامل با آدم­های دیگه س. ایشون همیشه باید بیاموزد که چیجوری در جمع زندگی کنه و نیازای خود رو ارضا کنه. این نیازمند یه سری مهارت­ های اجتماعیه که فرد طی روند یادگیری و جامعه­پذیری اونا رو فرامی­گیرد و یادگیری درست اونا می ­تونه به شکل­ گیری مسئولیت­ پذیری اجتماعی منجر شه(ایمان و جلائیان بخشنده، ۱۳۸۹: ۳۷). مسئولیت­ پذیری اجتماعی به طور در حال افزایش­ای از فرهنگ، اجتماع و اقتصاد حاکم بر جامعه پشتیبانی می­ کنه(ازمات[۲]، ۲۰۱۰).

اقتصاد

ایجاد و رشد مسئولیت پذیری به عنوان یکی از کارکردها و اهداف مهم نظامای آموزشی و برنامه های درسی در مقاطع و سطوح مختلفه. در واقع، سیاستگذاران و برنامه ریزان آموزشی و درسی از راه پرورش و رشد قابلیتای مربوط به مسئولیت پذیری تلاش می ­کنن تا یه سری از مهارتای فردی و اجتماعی لازم واسه زندگی در قرن بیست و یکم، که عصر پر از تغییرات و تحولات سریع و شتابانه رو در دانشجویان به وجود بیارن. براین پایه حتی می­ توان گفت که موفقیت هر نظام آموزشی در بخش مسئولیت­ پذیری دانشجویان ً باعث پایه ریزی و تشکیل یه جامعه انسانی می شه که از شاخص ­های پیشرفت یافتگی اجتماعی و فرهنگی برخورداره. کاملا معلومه این به معنی یه هدف مهم، وقتی اتفاق می­افتد که برنامه ریزان درسی نظام آموزشی در مقاطع جور واجور از جمله دانشگاه، در این بخش احساس وظیفه کرده و بتونن از راه های جور واجور نسبت به آموزش و داخلی ساختن توانایی­های مسئولیت پذیری دست به کار شن.

دانشجو

 

۱٫Ostrom

۱٫Azmat

Share