منبع مقاله درمورد دوران باستان، اوقات فراغت، زبان فارسی، حضرت آدم (ع)

دانلود پایان نامه

ز موجب مرگ زود رس می شود.
تاریخچه کشتی :
ورزش کُشتى از دوران باستان به شکل‌هاى مختلف در اکثر کشورها، شهرها، و قبایل، براى مردم آشنا و شاید از دوران‌هاى نخستین ظهور انسان، بر روى کرهٔ زمین بوده، و در اوقات فراغت یا در جنگل‌ها به شکل طبیعى و غریزى اجراء مى‌شده است. بخشى از اوقات فراغت انسان‌هاى اولیه به‌منظور کسب مهارت و آمادگى لازم، به کُشتى گرفتن اختصاص مى‌یافت، زیرا، موقعیت و مقام مردانى که زورمندتر از بقیه بودند بیشتر بود تا جائى که اینان رئیس و فرماندهٔ بقیه مى‌شدند.
در جنگ‌هاى دوران باستان، ابتدا پهلوانانِ هر لشکر، براى کُشتى گرفتن به میدان مبارزه مى‌رفتند. در قصص انبیاء، سخن از پهلوانى به‌نام «سامسون» به میان مى‌آید که قدرت بدنى خارق‌العاده‌اى داشت و مى‌توانست با حیوانات نیرومندى مانند؛ شیر، کُشتى بگیرد و آنها را مغلوب قدرت خود سازد. کُشتى را نیز به انبیاء و اولیاء خدا نسبت مى‌دهند، نقل است که هنر کُشتى گرفتن از اولاد یعقوب پیغمبر(ع) بوده و حضرت یعقوب (ع) این علم را مى‌دانسته و به فرزندان خود، به‌منظور گرفتن و دفع دشمن آموخته است. گفته‌اند که حضرت آدم (ع)، ۴۴۰ هنر مى‌دانسته، از جملهٔ این هنرها، هنر کُشتى گرفتن بوده است و در روایات آمده که حضرت حمزهٔ سیدالشهداء که با کافران جنگ مى‌کرد، اکثر دشمنان را با کُشتى بر زمین مى‌زد. و همچنین نقل دیگرى است که امام حسن (ع) و امام حسین (ع) را با یکدیگر کشتى مى‌گرفتند و مشوقین آنها حضرت رسول (ص) و جبرئیل (ع) بوده‌اند .
کشتى میان دو پهلوان به نام‌هاى« اولیس» و« آژاکس» از جالبترین قصه‌هاى هومر شاعر یونان باستان است .

تاریخچهٔ کشتى در جهان
بسیارى از کتیبه‌هائى که روزگاران قدیم و حدود پنج‌هزار سال پیش به‌جاى مانده ثابت مى‌کند که کشتى در میان مصریان و آشوریان رواج بسیار داشته است. در کتیبه‌هائى که در دهکدهٔ بنى‌حسن، در کنار رود نیل، از دوران مصر باستان به‌دست آمده، صدها نقاشى از حالات مختلف کشتى گرفتن دیده مى‌شود، و هر تصویر بیانگر اجراء یک فن خاص کشتى است. در سال ۱۹۳۸ میلادی، در ویرانه‌هاى معبد کیافاج (در بین‌النهرین، نزدیک بغداد) دو لوح سنگى و برنزى به‌دست آمد که بر روى آن شکل‌هاى برجسته‌اى از مبارزهٔ کشتى‌گیران دیده مى‌شود. این لوح‌ها متعلق به سومریان در سه هزار سال پیش از میلاد است.

کشتی در یونان : از بین النهرین و مصر ، فنون کشتی به مناطق دور و نزدیک آسیا و روم و یونان راه پیدا کرد و در هر جا گسترش و تکامل بیشتری یافت . مربیان کشتی در یونان باستان ، مراحل اجرای هر فن کشتی را به صورت چند نقاشی در حالات مختلف بر روی صفحات کاغذ پاپیروس یا پوست نقاشی می‌کردند و به کمک انهاشاگردان خود را تعلیم می دادند .
با رواج کشتی در یونان ، مسابقات مربوط به آن نیز از سال 704 قبل از میلاد به مواد پنجگانه بازیهای المپیک باستان افزوده شد . کشتی گیران یونانی ، بدن خود را با روغن زیتون چرب می کردند تا به آسانی به جنگ حریف نیفتند و هنگام گیر افتادن همچون ماهی رها شوند و اگر کشتی گیری زمین خورد ذرات خاک به بدن او چسبیده و همین نشانه و مدرکی محکم بر شکست او باشد .
« قوانین اولیه کشتی در یونان باستان ، چنین بود که هرکسی سه بار زمین بخورد مغلوب به حساب آید » ولی در بیشتر کشتیهای باستانی رسم بر این بود که اگر ، هر قسمت از بدن ( بجز کف پاها ) با زمین تماس پیدا کند ، ان کشتی گیر با زنده اعلام شود . از مشهورترین کشتی‌گیران یونان در قرن ششم یونان در قرن ششم پیش از میلاد پهلوانی به نام « میلو » از اهالی «کروتون » بود . « میلو » در شش دوره پیاپی بازیهای المپیک به مقام قهرمانی رسید . و در 32 مسابقه بزرگ ، حریفان خود را شکست داد و پر آوازه ترین کشتی گیر دوران خود بود .
در یونان باستان ، نوعی مسابقه به نام « پانکرانیوم » به معنی باتمام قدرت ، متداول بود که ترکیبی از کشتی و مشت زنی بود و بیشتر به یک نزاع خونین و خطرناک شباهت داشت ، که اغلب به صدمات سنگین بدنی تا حد مرگ می‌انجامید .
کشتی در مغلوستان :
در مغولستان ، کشتی ورزشی عبادی و سنتی است که همراه با مراسم خاص برگزار می شود و همه پسران باید فنون این ورزش را از سنین کودکی بیاموزند .
کشتی در ژاپن :
در یکی سندها که متعلق به قرن ششم میلادی است ، از کشتی گیر همیشه پیروزمندی به نام ، «سوکون» یاد می شود . در قرن هشتم میلادی ( حدود 1200 سال قبل ) بنا به فرمان « شومو» امپراطور ژاپن ، کشتی گرفتن هم به شمار مراسم مذهبی و عبادی درآمد . در سال 858 میلادی ، دو پسر امپراطور « بونئوکیو » با یکدیگر کشتی گرفتند تا هرکس که پیروز شد ، صاحب تاج و تخت پدر شود .
از سال 1600 میلادی به بعد ، چون حکمرانان محلی ژاپن ، برای دفاع از منافع خود ، کشتی گیران و پهلوانان را با حقوق زیادی استخدام می کردند ، ورزشهای رزمی در ژاپن رواج فراوان یافت ، و جنگجویانی موسوم به « سامورایی » ظهور کردند که در فنون کشتی مهارت بسیار داشتند و علاوه بر این ، شمشیر زن و سوار کار نیز بودند . به این ترتیب ، رفته رفته کشتی در ژاپن به دو شاخه تقسیم شد ، یک شاخه که به طور عمده جنبه زورگری داشت ، به کشتی « سومو» شهرت یافت و شاخه دیگر را که ترکیبی از فنون جنگی و مهارتهای رزمی بود ،«جو جیستو » نامیدند . جودو و کاراته ، ریشه در کشتی رزمی « جو جیستو » دارند .
امروزه کشتی سومر در ژاپن ، به ویژه در نزد پیروان مذه
ب « شنیتو » بسیار مورد احترام است ، و هر بار که کشتی گیران سومر برای زورآزمائی به میدان می‌آیند. انبوه مردم در سکوت کامل به تماشای مسابقات آنان می ننشینند . کشتی گیران سومر بای نیرومند شدن خود ، آنقدر غذا می‌خوردند که وزن آنها گاه به 25 کیلو هم می‌رسد . در کشتی سومر هر یک از دو حریف که بتواند دیگری را به زمین بزند یااز روی تشک کشتی به خارج پرتاب کند ،برنده محسوب می‌شود .

کشتی در هندوستان :
در هندوستان یک نوع کشتی پهلوانی که بین حریفان سنگشن وزن و کوه پیکر ، انجام می شود ، طرفداران بسیار دارد ، که به آن « بن جز » می گویند .
کشتی در سوئیس :
در کشور سوئیس ، نوعی کشتی سنتی به نام « شوینگن » متداول است . در این کشتی ، دو حریف لباس مخصوص می پوشند و کمربندهای محکم به کمر می‌بندند . در این کشتی، گرفتن کمربند حریف و برهم زدن تعادل و سپس بر زمین ردن او اهمیت بسیار دارد و اوج هیجان تماشاگران موقعی است ، که یکی از دو حریف بتواند دیگری را بر سر دست بلند کند و به زمین بکوبد .
کشتی در ایسلند :
در ایسلند کشتی جالبی که کم و بیش کشتی « شوینگن » است رواج دارد . با این تفاوت که حریفان کمربند و براق چرمین به بدن محکم می کنند و با گرقتن این بندها به زور آزمایی می‌پرازند .
کشتی در انگلستان :
در انگلستان ، کشتی سنتی « کورن وال » بیشتر در منطقه ای به همین نام، در جنوب غربی انگلستان طرفدار دارد . هانری ششم پادشاه انگلستان خود از کشتی گیرانی بود که « کورن وال» را به خوبی و با قدرت اجرا می کرد .

کشتی در آمریکا :
در آمریکا ، قبایل سرخ پوست در میان خود به زورآزمائی می پرداختند که با آمدن سفیدپوستها به این قاره به تدریج از میان رفت و به جایش نوعی کشتی به نام کشتی « کج» در آمریکا رواج یافت . کشتی کج ورزشی است بسیار خشن که در آن استفاده از هر فن ، حتی آزار دادن و شکنجه رساندن برای پیروزی بر حریف مجاز است و امروزه جنبه نمایشی دارد .
کشتی در سایر کشورها :
کشتی های محلی که در دیگر کشوره های جهان وجود دارد عیارتند از :
« سامیو » ( شوروی ) ، « زایاسو » ( چکسلواکی سابق ، چک و اسلوانی فعلی ) . « لوچا »
( اسپانیا) « کخ » ( ارمنستان شوروی ) ، « بورتنینگ » (سوئد ) . « سومن » ( فنلاند ).
کشتى جهان و معروفترین کشتى‌گیران آن
در مسابقات جهانى و بازى‌هاى المپیک، هر بار حدود ۵۰۰ کشتى‌گیر قدرتمند، از سراسر دنیا قدم به میدان مسابقه مى‌گذارند که در آن میان، کشورهاى شوروى (روسیه و کشورهاى تازه استقلال یافتهٔ آن)، آمریکا، آلمان، بلغارستان، ترکیه و ایران از قدرت‌هاى برتر کشتى جهان به‌شمار مى‌روند. معروف‌ترین کشتى‌گیران جهان عبارتند از:
– جورج هاکن اشمیدت، معروف به شیر روسی. این پهلوان به مدت ده سال (از سال ۱۸۹۸ تا سال ۱۹۰۸) از هیچ حریفى شکست نخورد. هاکن اشمیدت در سال ۱۹۶۸ در سن ۹۱ سالگى درگذشت.
– یاشار دوغو، کشتى‌گیر معروف ترکیه و فاتح مدال طلاى المپیک ۱۹۴۸
(در وزن ۷۳ کیلوگرم) و قهرمان جهان در سال ۱۹۵۱.
– حمید کاپلان (ترکیه)، کشتى‌گیر سنگین‌وزن و قهرمان المپیک ۱۹۵۶ و قهرمان جهان در سال ۱۹۵۸.
– الکساندر مدوید (شوروی)، برندهٔ مدال طلا در المپیک‌هاى ۶۴، ۶۸، ۷۲ و قهرمان دنیا در سال‌هاى ۶۲، ۶۳، ۶۷، ۶۹، ۷۰ و ۷۱. افتخارات و پیروزى‌هاى مدوید در تاریخ کشتى جهان بى‌نظیر است.
– واتانابه (ژاپن)، تنها کشتى‌گیر بدون شکست جهان و قهرمان المپیک و دنیا در سال‌هاى ۶۴-۶۳-۱۹۶۲. واتانابه در طى سال‌هاى ورزش خود ۱۸۶ کشتى در میدان‌هاى ملى و بین‌المللى گرفت و در هیچ‌یک از آنها مغلوب نشد.

کشتی در ایران

پارسیان و زرتشتیان هنگام غروب آفتاب بندی به کمر خود می بستند و در برابر کانون آتش به دعا خواندن می پرداختند . آن کمربند کستی نامیده می‌شد و کشتی‌ گرفتن هم از این کلمه آمده است و به معنی کمریکدیگر را گرفتن است. به عبارت دیگر نام کشتی از نام کمربند مخصوص زرتشتیان می آید که اصل آن در زبان پهلوی، کستیک kostik و در زبان فارسی دری، گشتی خوانده می‌شود.

ورزش کشتی در ایران در زندگی و سنتهای ماایرانیان به قدری ریشه دوانیده که تبدیل به یک ورزش ملی شده است . درباره کلمه کشتی و اینکه به چه معنی است و از کجا ریشه گرفته است ، باید گفت که زرتشتیان و پارسیان باستان هنگام غروب آفتاب بندی به کمر خود می‌بستند و در برابرکانون آتش به دعا خواندن می پرداختند آن کمربند گستی نامیده می شد و کشتی گرفتن هم از این کلمه آمده به معنی کمر یکدیگر را گرفتن ، در کتاب زرتشتیان آمده است که شال با کمربند یک پهلوان که به ورزش کشتی می پردازد ، از جنس ابریشم یا پشم گوسفند و بدست زن موبدی بافته می شود ، که دارای 72 نخ و سمبل 72 فصل کتاب مقدس است و 6 رشته دارد به نام 6 بخش کتاب اوستاو یا اینکه به 6 گاهنبار ( جشنهای دینی سال ) اشاره دارد . و هر رشته 12 تا می خورد به نام 12 ماه سال ، این شال سه دور به دور کمر بسته می‌شود ، که اشاره به کردار نیک ، پندار نیک ، و گفتار نیک دارد .
در شاهنامه فردوسی ، درباره کشتی بسیار گفته شده و از صفات رستم و دیگر پهلوانان شاهنامه ، کشتی گرفتن ، مهارت و قدرت فراوان آنهادر این فن است .
کشتی در بین ایرانیان از همان روزگاران نخست ، که مردم برای حفظ جان خود از دست دشمنان و خطرات گوناگون در پی ابداع لوازم جنگی بوده‌اند به صورت درگیری و تلاش رواج داشته وگاه به‌کشتن پهلوانان مغلوب می انجامیده است ، ولی چنانکه از ش
اهنامه استنباط می‌شود ، کشتی با قواعد و مقرراتی به طور سواره یا پیاده و یا گاهی در چند نوبت انجام می‌شده است ، و مترجمان که همراه دو پهلوان به محل کشتی می رفتند تقربیاً به طور غیر مستقیم در طرز اجرای کشتی ، نظارت و داوری داشته اند .
از آنجا که پهلوانان در بین اهل دیوان و سایر طبقات محبوبیتی داشته اند ، جوانان نوخاسته می‌کوشیدند یا پیروی از راه و روشی مطلوب در ردیف پهلوانان صاحب نام قرار گیرند و صاحب زنگ و ضرب شوند .
بعضی از استادان فن کشتی ، با پی گیری خاص ، شاگردانی را که از استعدادهای استثنایی و اندامی مناسب برخوردار بودند . مورد تشویق و آموزش فنون مخصوص ، و تمرینات منظم قرار داده ، برای پیشرفت آنها از فنون نامتداول سود می بردند و چه سالها چنین بوده است و کمتر کسی می توانست این فنون استثنائی را بدل کند . استادان فن با در نظر گرفتن خصوصیات بدنی هر کشتی گیر ، فنون خاصی به آنها می آموختند تا بتوانند بر حریفان خود پیروز شوند

دیدگاهتان را بنویسید